Po opublikowaniu jednego wpisu jej internetowa kariera praktycznie rozpadła się z dnia na dzień. Nie było to spowodowane skandalem, ale raczej czymś, co narastało za kulisami: niejasnymi oczekiwaniami kierownictwa i opóźnionymi płatnościami, które subtelnie podkopały jej zaufanie do organizacji, która miała jej pomóc. Seria wydarzeń, które obnażyły kruchość niektórych z tych umów, została zapoczątkowana przez tę jedną wiadomość, będącą połączeniem szczerości i irytacji.
Rój pszczół, z których każda pełni określoną funkcję, brzęczący wokół centralnego ula handlu i treści, to czasami porównanie influencerów i ich agencji zarządzającej. Organizacje te tworzą kontrakty, ustalają cele dotyczące wyników, śledzą wskaźniki i mediują w sporach między platformami a twórcami. Precedensy prawne zdecydowanie faworyzują te agencje, co daje im przewagę w większości konfliktów dotyczących rozwiązania umów. Jej sytuacja pokazała jednak, że równowaga może się zachwiać, gdy system zasadniczo zawodzi twórców.
Influencerka traci kontrakty po jednym wpisie
| Element opowieści | Szczegóły |
|---|---|
| Sytuacja | Influencerka traci kontrakty po jednym publicznym wpisie |
| Branża | Streaming, media społecznościowe, agencje MCN |
| Główny problem | Opóźnione wypłaty, spór o prawa i obowiązki między influencerami a agencjami |
| Skutki | Przykład może otworzyć drzwi do zmian umów i lepszych praktyk branżowych |
| Kategorie prawne | Umowy współpracy, kodeks cywilny, relacje przypominające stosunek pracy |
| Gdzie to się dzieje | Dotyczy globalnych praktyk umownych w branży live-streamingu i zarządzania twórcami |
Jej skarga koncentrowała się na opóźnionych zarobkach. Opóźnienia w przekazywaniu funduszy nie były jedynym problemem; opóźnienia odbierano jako lekceważące. Rzadko kiedy umowy zawierają postanowienia zezwalające na rozwiązanie umowy bez kary za brak płatności. Jednak prawo cywilne wielu jurysdykcji zawiera przepisy dotyczące zasadniczych naruszeń, czyli okoliczności, w których obowiązek nie jest wypełniany przez dłuższy czas, zazwyczaj mierzony w miesiącach, a nie dniach. Sądy zazwyczaj uznają niewypełnienie przez agencję podstawowych obowiązków, gdy wynagrodzenie nie jest wypłacane przez ponad trzy miesiące bez ważnego powodu, zgodnie z wieloma ocenami sądowymi.
Jej fani doskonale zdawali sobie z tego sprawę. Zauważyli, że influencerka wyrażała przekroczenie granicy, a nie tylko narzekała na dochody. Ponieważ artykuł był trafny i oparty na rzeczywistych problemach, o których większość twórców rozmawia prywatnie, ale rzadko publicznie, trafił w czuły punkt, ponieważ nie był ani reakcyjny, ani pełen nienawiści. Wydawało się, że ktoś w końcu dał wyraz niewypowiedzianemu stresowi, z jakim borykają się profesjonalni twórcy treści.
Bardzo skorzystała na bardziej złożonej interpretacji tych ustaleń umownych. Niezależnie od ich oficjalnych nazw, wiele partnerstw agencji z influencerami bardziej przypomina związki zawodowe niż niezależne kolaboracje, co wielu w branży intuicyjnie już wiedziało. Organy prawne zaczynają to dostrzegać. Warunki zaczynają przypominać umowy o pracę, gdy agencja ustala strategię treści, planuje publikacje, nakłada premie za wyniki i zarządza przepływami pieniężnymi. Ta zmiana ma nie tylko charakter semantyczny. Influencerzy mogą zerwać umowy bez ponoszenia kar finansowych, gdy sąd uzna tego rodzaju relacje.
Te nieporozumienia zaostrzyły się w wyniku niedawnych represji dotyczących przestrzegania przepisów podatkowych w szerszym sektorze treści cyfrowych. Powołując się na kwestie związane z dokumentacją lub rejestracją studia jako wymówki, kilka organizacji wstrzymało wypłaty z powodu skomplikowanych wymogów sprawozdawczych i niejasnych obowiązków prawnych. Jednak rośnie konsensus prawny, że wstrzymywanie płatności pod pretekstem przestrzegania przepisów administracyjnych nie jest uzasadnioną obroną. Agencje nie mogą powoływać się na przestrzeganie przepisów podatkowych jako usprawiedliwienie braku płatności; są prawnie zobowiązane do pobierania i przekazywania podatku w imieniu influencerów, jeśli zostało to określone w umowach.
Jej sytuacja zaczęła przypominać raczej odbicie słabości systemu niż pojedyncze dziwactwo. Inne wpływowe osoby uważnie śledziły jej stan. Przekonujący argument jednej influencerki, że brak płatności stanowił fundamentalne naruszenie, zainspirował innych do przeglądu własnych umów i potencjalnie do żądania większej odpowiedzialności od agencji.
Niedawnym przykładem tego była grupa streamerów, którzy zbiorowo zrezygnowali, doprowadzając agencję do bankructwa. Agencja została rozwiązana i zmieniła swoje umowy na nową organizację po tym, jak trybunał stwierdził, że istnieje de facto stosunek pracy. Jak widać w tym przypadku, ewolucja jest konieczna, gdy systemy zaprojektowane z myślą o elastyczności napotykają na sztywność prawną.
Problemy nie ograniczają się tylko do opóźnień w płatnościach. Liczne spory dotyczą systemów wynagrodzeń powiązanych z wskaźnikami kontrolowanymi przez agencję, niejednoznacznego egzekwowania kar umownych oraz jednostronnych zmian w dystrybucji przychodów. Influencerzy stawiani są w ryzykownej sytuacji przez te taktyki, które zasadniczo wymagają bezkompromisowej współpracy bez wspólnej władzy decyzyjnej. Są nagradzani lub karani w oparciu o parametry pozostające poza ich kontrolą.
Zdarzają się również przypadki, w których pracodawcy ucierpieli w wyniku nieformalnych procedur rozwiązywania umów. Jednym z przykładów jest wykorzystywanie przez pracowników agencji nieoficjalnych środków, w tym aplikacji do przesyłania wiadomości, do wywierania presji na streamera, aby podpisał umowę o rozwiązaniu umowy.
Umowa została zasadniczo rozwiązana w dniu komunikacji, mimo że nie została sporządzona żadna formalna umowa, ponieważ sąd orzekł, że obopólny zamiar rozwiązania umowy stanowił akceptację. Oznaczało to, że nie doszło do naruszenia i że nie nałożono żadnych kar za późniejsze przejście streamera na inną platformę. Lekcja była oczywista: agencje są podatne na interpretacje faworyzujące autorów, gdy nie ma jasnych, jednoznacznych procedur.
Jej post był czymś więcej niż tylko osobistą prośbą, a wręcz edukacyjną ilustracją tego, jak umowy mogą się rozpaść, gdy obowiązki nie są wypełniane, a działania odbiegają od zapisów pisemnych. Agencje nie mogą polegać wyłącznie na ścisłym brzmieniu umowy, aby zapobiec takim sytuacjom. Należy opracować procedury, przydzielić personel do załatwiania formalności, a oczekiwania muszą być jasne i stale podtrzymywane.
