Caleb McLaughlin emanuje subtelną pewnością siebie. Nie jest arogancki ani przesadnie pewny siebie. To rodzaj pewności, która, pomimo jego młodego wieku, doskonale pasuje do osoby świadomej swojej wartości i swoich możliwości. Oficjalnie ma 173 cm wzrostu. Jednak gdybyście widzieli go na scenie, na ekranie, a nawet na czerwonym dywanie, zrozumielibyście, że prezencja to zupełnie inna miara.
Zaczynał w jaskrawo oświetlonym środowisku – na Broadwayu. Jako dziecko, jeszcze przed okresem dojrzewania, grał młodego Simbę w „Królu Lwie”. Na tej scenie, przy takich oczekiwaniach, nie ma miejsca na zwątpienie w siebie. Albo się wzniesiesz, albo zasłona cię pochłonie. Caleb postanowił się podnieść.
| Kategorie | Informacje |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Caleb Reginald McLaughlin |
| Data urodzenia | 13 października 2001 |
| Narodowość | Amerykanin |
| Wzrost | 173 cm (5′8″) |
| Zawód | Aktor, wokalista, tancerz |
| Znany z | Lucas Sinclair w serialu Stranger Things |
| Inne role | The Lion King (Broadway), Concrete Cowboy, The Deliverance |
| Działania społeczne | Kampanie #EmbraceYourFace oraz #BeYourBiggestFan |
| Link zewnętrzny | Wikipedia: Caleb McLaughlin |
Sezon 2016 „Stranger Things” nadszedł jak letnia burza. Nieoczekiwany, przytłaczający i wirusowy. Jednak kariera McLaughlina rozwijała się bardziej stonowanie niż niektórych jego kolegów z planu, którzy stali się internetowymi memami. Był przemyślany. Jego postać, Lucas Sinclair, nie był najgłośniejszą osobą w pomieszczeniu, ale zazwyczaj to on zadawał najrozsądniejsze pytania. To poczucie ugruntowania odzwierciedlało samego aktora.
Dorastał przez dziewięć sezonów. Zawodowo, emocjonalnie i fizycznie. Nie wszystko naraz i nie zawsze przy aplauzie. Jego postać czasami znikała w fabule. Zawsze jednak powrót do centrum uwagi wydawał się zasłużony.
Jak to zawsze bywa w przypadku młodych aktorów dorastających na ekranie, wzrost stał się tematem rozmów wśród fanów. Wymiary Caleba były omawiane w komentarzach na YouTube i szeptane na forach Reddita. Podczas gdy niektórzy twierdzili, że wciąż rośnie, inni utrzymywali, że wydaje się niższy od swoich kolegów z planu. Niektórzy używali tego jako swoistego rankingu.
Niemniej jednak, nigdy nie zmieniał swojej postawy, aby nadmiernie kompensować swój wzrost, ani nie garbił się, aby wtopić się w tłum, gdy pojawiał się na panelach dyskusyjnych czy zdjęciach prasowych. Nosił dobrze dopasowane garnitury, solidne buty i miał spojrzenie, które mówiło: „Wiem, że powinienem tu być”.
Najbardziej przekonujące jest to, jak niewiele wydaje się mieć do udowodnienia.
McLaughlin zagrał w filmie „Concrete Cowboy” z 2020 roku, którego akcja toczy się w autentycznej miejskiej społeczności jeździeckiej w Filadelfii. Zaprezentował niuanse i powściągliwość, jakich wymagała ta historia. Dorównał Idrisowi Elbie, zajmując odpowiednią ilość przestrzeni, zamiast o nią walczyć. Krytycy to zauważyli. Dyrektorzy castingowi również. Publiczność, zwłaszcza młodsza, zobaczyła jednak coś innego: głównego aktora, który mówił i wyglądał jak oni i nie wahał się wyrażać niepewności na ekranie.
Forbes umieścił go na swojej liście… Rok później znalazł się na liście „30 Under 30”. To było znaczące publiczne osiągnięcie. Kampanie społeczne, które zainicjował, takie jak #EmbraceYourFace i #BeYourBiggestFan, bardziej odzwierciedlają jego wewnętrzne przekonania niż bardziej stonowane sukcesy. Sugerują, by zastanowić się nad rolami, jakie może odegrać, a nie tylko nad tymi, które już odgrywa.
Na panelu dyskusyjnym w 2022 roku McLaughlin opowiedział o rasizmie, z jakim spotkał się na początku swojej kariery. Kiedy opisywał, jak fani traktowali go inaczej na konwentach, publiczność zamilkła. Bez urazy stwierdził: „Niektórzy ludzie nie chcieli stać w mojej kolejce”. Po prostu fakty. „A przecież byłem czarny”.
Nigdy nie zapomniałem tej chwili. Nie była dramatyczna, nie dlatego, że tak miało być. Po prostu mówił prawdę, nie próbując niczego udowodnić. W ten sposób powiedział więcej niż jakikolwiek tweet czy nagłówek.
Ma 173 centymetry wzrostu. Jednak w ten sposób nie da się zmierzyć odległości między jego punktem startowym a celem.
Decyzje McLaughlina demonstrują formę metody aktorskiej stosowanej w codziennych sytuacjach. Wydaje się, że wie, kiedy przyspieszyć, a kiedy zwolnić. Starannie zaplanował premiery swoich utworów. Podobnie powściągliwe były jego współprace w świecie mody. Nie ma mowy o nachalnym promowaniu marki. Wszystko wydaje się być przemyślane, a nie przypadkowe.
W filmie „The Deliverance” podjął się kolejnej dramatycznej roli, tym razem z jeszcze większą dojrzałością radząc sobie z emocjonalnym krajobrazem. Jego aktorstwo wykracza poza reakcje młodego aktora. Teraz przejmuje inicjatywę, nadaje tempo i zachowuje ciszę, gdy jest to konieczne.
Hollywood ma skłonność do wyolbrzymiania zmian. „Zobaczcie, jak bardzo się zmienili”. Rozwój Caleba był stopniowy. Jak na ironię, to rzadziej spotykana historia.
Nadal publikuje amatorskie filmiki taneczne. Nadal udziela spontanicznych wywiadów. Nadal sprawia wrażenie osoby, która mogłaby żyć bez blasku fleszy.
Być może to właśnie w tym tkwi prawdziwa sztuczka. Sława nie zmieniła jego sposobu chodzenia, ani spojrzenia.
W końcu wzrost człowieka niekoniecznie świadczy o tym, czy potrafi się bronić. Nie przewiduje też tonu głosu ani zakresu emocji. Nie definiuje też jego prezencji na ekranie.
Ściśle rzecz biorąc, mierzy jedynie odległość między głową a ziemią.
W przypadku Caleba to pięć stóp i osiem cali.
On jednak poruszał się w znacznie szerszym spektrum tematów, obejmujących Broadway, sławę dzięki Netflixowi, główne role filmowe i działalność na rzecz kultury. I nadal idzie naprzód.
